Porady życiowe

RADIACJA, CZYLI POLOWANIE NA WŁASNE ŻYCIE

 Sztuczna radiacja otacza nas codziennie! Radiacja nie wybiera ofiar wśród żywych organizmów, lecz niszczy wszystkie! Radiacji nie można zobaczyć, poczuć ani usłyszeć, bo nie ma zespołu cech obejmujących smak, zapach, wygląd, barwę i konsystencję, które można wyodrębnić i ocenić za pomocą zmysłów człowieka, lecz skutki działania tego cichego zabójcy są kolosalne.

 Przedstawiam fragment książki „CO MAM JEŚĆ?”

 Przepełniona „szklanka”

Promieniowanie jonizujące może kumulować się w organizmie i uszkadzać konkretny organ lub cały system, wywołując nowotwory i inne choroby. Organizm człowieka jest podobny do pustej „szklanki” na początku życia, ale pełnej na końcu. Z każdym dniem, rokiem ta „szklanka” wypełnia się płynem – „radiacją” – którego nie można wylać, pozbyć się, można go tylko zbierać! Im szybciej nasz organizm pobiera tę „radiację”, tym szybciej nastąpi proces całkowicie nieodwracalny w naszych komórkach.

Zwykłe zdjęcie zęba może się okazać tą ostatnią kroplą, która spowoduje błyskawiczne przyspieszenie procesów rozkładu organizmu i powstanie nieuleczalnych chorób. Dla ludzi, którzy przeżyli tragedię nuklearną, ta „szklanka” jest prawie pełna, ponieważ dostali bardzo dużą dawkę promieniowania w krótkim czasie (więcej czytaj w książce „RADIACJA, CZYLI POLOWANIE NA WŁASNE ŻYCIE”). UWAGA! Dzieci są bardzo czułe na radiację, zbierają szybciej do swojego organizmu związki promieniotwórcze oraz inne toksyny, chociażby nawet z tego powodu, że są niższe niż dorośli ludzie – to znaczy do ich płuc dostaje się więcej skażonych cząsteczek wraz z pyłem i kurzem, z gazem radonem (który jest ciężki i znajduje się nisko), ze spalin samochodów (zalecam nie trzymać maluchów w niskich wózkach, nie karmić dzieci w tych wózkach na ulicy, nie jeść przy stolikach kawiarenek na otwartej przestrzeni ulic miast obok kurzu i spalin przejeżdżających aut). Po drugie – dzieci mają szybki metabolizm, który powoduje bardzo szybkie dostarczenie radionuklidów do komórek ciała (np. przy jedzeniu napromieniowanej żywności). Po trzecie – dzieci mogą dostać dodatkową większą dawkę radiacji od mamy w ciąży (płód już w łonie matki może zostać napromieniowany i być „uszkodzony”, dla płodu nie korzystne jest nawet badanie USG). Po czwarte – nie wszystkie młode mamy mają doświadczenie w sposobie odżywiania dzieci. Nieraz widzimy, jak maluszkom proponują do jedzenia słodką, kolorową truciznę (za pozwoleniem norm!). Właśnie kolorowe dodatki do żywności, lodów, płynów, słodyczy mogą zawierać szkodliwe związki promieniotwórcze, najwięcej w niebieskim kolorze (kobalt Co), żółtym, czerwonym. Najczęściej źródłem napromieniowania jest cez (Cs), stront (Sr), kobalt (Co), ameryk (Am) i in., które dostają się do organizmu z gleby, powietrza, pyłu, otoczenia placówek medycznych, atomowych ciepłowni, artykułów spożywczych (również po ich napromieniowaniu w celu sterylizacji), trafiają do organizmu, powodując wewnętrzne napromieniowanie różnych organów, tkanek, płynów, krwi, co szybko prowadzi do różnych chorób (ww. pierwiastki wywołują choroby nowotworowe, skracają nasze życie). Uszkodzeń doznaje skóra, oczy, narządy wewnętrzne, układ nerwowy, dochodzi do utraty włosów, trwałego kalectwa u narodzonych dzieci (mutacje, autyzm i in.), wzrasta liczba zachorowań na raka krwi, powstaje bezpłodność. Pierwsze objawy mogą wystąpić dopiero po kilku latach od zetknięcia się z promieniowaniem jonizującym oraz po chronicznym magazynowaniu go w organizmie. Usuwanie związków promieniotwórczych, metali ciężkich (ołowiu, rtęci, arszeniku, kadmu, niklu – wg Jerzy Zęba) za pomocą WITAMINY C nie może być prawdą – to tylko MIT. 

 Gdzie człowiek na co dzień spotyka się z radiacją?

 I. Naturalne promieniowanie od planety Ziemia – zawsze było i będzie, chociaż w różnych miejscach może się różnić: największe promieniowanie naszej Ziemi występuje na terenach górzystych (złóż granitowych) w Ramsar w Iranie, w Guarapari (Brazylia) oraz w Nowej Zelandii, gdzie rosną rośliny-giganty. Najmniej radiacji jest w miejscach występowania gór wapiennych (Krym i in.). Drugim źródłem naturalnej dawki promieniowania jest galaktyczne i słoneczne promieniowanie kosmiczne, które wchodząc w interakcję ze składnikami atmosfery, wytwarza kaskadę wtórnych reakcji jądrowych. Wszystkie radionuklidy kosmogoniczne dają łączną dawkę sięgającą około 0,4 % średniej globalnej naturalnej dawki promieniowania.

II. Do radiacji sztucznej, uzyskanej wskutek sztucznie wywołanej reakcji jądrowej, można zaliczyć radiacje:

1. Po wybuchach militarnych (bomby atomowe), teraz już tylko podziemnych, które wywołują trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów. W arsenałach Ziemi znajduje się około 38 000 pocisków nuklearnych!

2. Po regularnych wyrzutach radionuklidów z elektrowni atomowych powietrznych (gazoaerozolowych) oraz wodnych (w kanałach chłodzących przepompowuje się chłodziwo; typowym chłodziwem jest woda, powietrze, azot, ciekły sód).

3. Po awariach elektrowni atomowych.

4. Z wypalonych paliw i odpadów promieniotwórczych, łącznie z obiektami przechowywania i składowania.

5. W trakcie eksperymentów w reaktorach badawczych.

6. Z reaktorów jądrowych produkujących militarny pluton (tzw. reaktory jądrowe powielające, w których paliwo jądrowe w trakcie wypalania przekształca się w inny rodzaj paliwa jądrowego).

7. Z zatopionych atomowych łodzi podwodnych (z napędów nuklearnych okrętów).

8. Z żywności, w tym napromieniowanej w celach sterylizacji („Radiacyjne utrwalanie żywności” poprzez izotopy promieniotwórcze: kobalt 60, ces 137, ameryk 241), z pasz, mleka, mięsa, z mierników służących do ciągłego, bezkontaktowego pomiaru ilości transportowanych produktów.

9. Z wody, pyłu, deszczu, kurzu, ze spalin aut.

10. Z medycznych badań i leków (rentgen, rozruszniki serca, fluorografia, zdjęcia zębów, mammografie, zastrzyki, diagnostyczne badania izotopowe, radioterapie schorzeń skóry i in., naświetlania „bombą” kobaltową).

11. Z innego bliskiego otoczenia (aparaty i odpady medyczne, granitowe blaty i płytki, budynki z materiałami promieniotwórczymi, różne czujniki, np. dymu, urządzenia pomiarowe, sztuczne nawozy, niektóre proszki do prania, wyroby plastikowe, środki grzybobójcze, jonizujące suszarki do włosów, farby fluorescencyjne, ceramika i szkło z kobaltem, żarówki energooszczędne, diody LED, czarna cegła produkowana z odpadów z ciepłowni, baterie, akumulatory, telewizory i in. RTV).

12. Z radonu – z piwnic budynków przemysłowych i mieszkalnych (gaz ten jest osiem razy cięższy od powietrza, poziom nie powinien przekraczać 100 Bq/m3) i in… Promieniowanie naturalne w połączeniu z promieniowaniem sztucznym, kumulując się, daje niebezpieczną hybrydę, która może zagrozić istnieniu ŻYCIA na ziemi.

 Promieniowanie a zdrowie

Energia promieniowania jonizującego jest oddawana do komórki w bardzo szybkim

czasie 10 -12  sekundy.

Choroba popromienna (CP) powstaje w rezultacie oddziaływania różnych rodzajów jonizującego napromieniowania, może być uwarunkowana przez zewnętrzne i wewnętrzne napromienienie. Promieniotwórcze substancje dostają się do organizmu: a – bezpośrednio; b – z wdychanym powietrzem; c – przez przewód pokarmowy; d – przez skórę, śluzówkę; e – w rezultacie zastrzyków, zabiegów, naświetleń i in.

Stopień CP zależy od otrzymanej sumarycznej dawki radiacji:

Dawki jednorazowego napromienienia mniejsze niż 1 Gr (grej) wywołują stosunkowo znaczące zmiany chorobowe − śmierć następuje w 50 % przypadków.

Dawki jednorazowego napromienienia większe niż 1 Gr wywołują kostnomózgową formę CP cięższego stopnia:

– z porażeniem organów produkujących i krwi – śmierć następuje w ciągu 30–60 dni;

– przy uszkodzeniu układu żołądkowo-jelitowego i płuc – śmierć następuje w ciągu 10–20 dni.

Dawka jednorazowego napromienienia większa niż 10 Gr jest absolutnie śmiertelna (dochodzi do uszkodzenia układu nerwowego) – śmierć następuje w ciągu 1–5 dni.

Chroniczna choroba popromienna rozwija się w rezultacie długotrwałego nieprzerwanego lub dzielonego na części napromienienia organizmu przy sumarycznej rocznej dawce przekraczającej 0,1–1 Gr. Przy chronicznym napromienieniu radiacją ochrona przed CP (chorobą promienną) staje się obowiązkowa, pod warunkiem, gdyż rocznie pochłaniana dawka przekracza wskazania tabeli 8. Przekroczenie tych dawek prowadzi do poważnych skutków.

 Tabela 8. Poziomy ingerencji przy chronicznym napromienieniu

                             Organ lub tkanka                Roczna pochłaniana dawka, Gr

Gonady (organy płciowe)                        0,2

Soczewka oczna                                     0,1

Czerwony szpik kostny                           0,4

Przyszłe skutki jednorazowego lub długotrwałego chronicznego napromieniowywania (kilka miesięcy lub lat) – to już są zmiany w układzie płciowym (bezpłodność), procesy sklerotyczne, choroby systemu immunologicznego, wrodzone kalectwa, promieniowa katarakta, skrócenie długości życia, choroby genetyczne, radiokancerogeneza – rak (kancerogen – czynnik rakotwórczy, który powodując mutację materiału genetycznego, przyczynia się do rozwoju choroby nowotworowej).

W książce „CO MAM JEŚĆ?” możesz przeczytać więcej na temat radiacji i zrozumieć, dlaczego coraz więcej młodych ludzi jest bezpłodnych, dlaczego dzieci tracą włosy, jak się chronić przed radiacją, co możesz zrobić w tej sytuacji dla siebie i swojej rodziny, metody oczyszczenia żywności, inne szkodliwe promieniowanie, „Nowe” rodzaje energii,  „stosowanie energii atomowej, czy to – żałosna głupota, czy – przestępstwo?” i in.